บางครั้งความดีของเราไม่มีใครสังเกต ไม่มีคำชม และไม่มีใครรู้ว่าเราเลือกอดทนหรือช่วยเหลือใครไว้ แต่คุณค่าของการทำดีก็ไม่ได้หายไปเพียงเพราะไม่มีผู้ชม
ความดีไม่จำเป็นต้องมีคนเห็นเสมอไป
ถ้าเราทำดีเฉพาะเมื่อได้รับการยอมรับ ใจจะเหนื่อยง่าย เพราะความสงบของเราขึ้นอยู่กับสายตาของคนอื่น การทำดีโดยไม่ต้องประกาศจึงเป็นการฝึกความตั้งใจ
ถามตัวเองว่าเราทำเพราะอะไร
เมื่อไม่มีคำชม เราจะเห็นแรงจูงใจของตัวเองชัดขึ้น หากพบว่าต้องการการยอมรับก็ไม่จำเป็นต้องตำหนิตัวเอง เพียงรู้ทันแล้วค่อย ๆ กลับมาที่เหตุผลที่ดี
ทำดีโดยไม่ละเลยขอบเขตของตัวเอง
การทำดีไม่ได้หมายความว่าต้องยอมให้คนอื่นเอาเปรียบ เราสามารถเมตตาพร้อมกับมีขอบเขต ปฏิเสธสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และดูแลกำลังของตัวเองอย่างมีสติ
ความดีที่สม่ำเสมอค่อย ๆ สร้างนิสัยของใจ
หนึ่งครั้งอาจดูเล็ก แต่การเลือกคำพูดที่ไม่ทำร้าย การรักษาความซื่อสัตย์ และการช่วยเหลือเท่าที่ทำได้ซ้ำ ๆ จะค่อย ๆ ทำให้เราเป็นคนที่ไว้วางใจได้มากขึ้น
สิ่งดีหนึ่งอย่างวันนี้
ทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อคนอื่นหนึ่งอย่างโดยไม่บอกใคร แล้วกลับมาสังเกตใจตัวเองว่า เมื่อไม่มีคำชม เรายังรู้สึกว่าการกระทำนั้นมีความหมายหรือไม่
