บทสรุปเรื่องราวกฎแห่งกรรม: กรณีศึกษา วิบากกรรมนำสัตว์เลี้ยงไปปล่อยทิ้งวัดเมื่อแก่หรือป่วย
กรณีศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตีแผ่ความใจร้ายและความไร้ความรับผิดชอบ การนำสัตว์เลี้ยงที่เคยให้ความสุขไปปล่อยทิ้งวัด หรือทิ้งข้างถนนเมื่อมันแก่หรือเจ็บป่วย จะส่งผลให้ผู้กระทำต้องถูกลูกหลานทอดทิ้ง ป่วยหนักไร้คนดูแล และต้องตายอย่างโดดเดี่ยวในทุกภพชาติ
1. หมดประโยชน์ก็หมดเยื่อใย
ในอดีตชาติ หญิงคนนี้เป็นคนที่รักสัตว์แต่รักแบบฉาบฉวย เธอชอบซื้อลูกสุนัขและลูกแมวสายพันธุ์ดีมาเลี้ยงเพราะความน่ารัก แต่เมื่อเวลาผ่านไป สัตว์เลี้ยงเหล่านั้นแก่ชราลง หรือล้มป่วยต้องใช้ค่ารักษาพยาบาลสูง เธอเริ่มรู้สึกว่าเป็น “ภาระ” ที่น่ารำคาญ แทนที่จะดูแลพวกมันจนวาระสุดท้าย เธอกลับจับพวกมันใส่กล่องแล้วแอบนำไป “ปล่อยทิ้งไว้ที่วัด” หรือปล่อยทิ้งข้างถนน ปล่อยให้สัตว์ที่เคยมีเจ้าของ ต้องเผชิญกับความหิวโหย ถูกสุนัขเจ้าถิ่นรุมกัด และตรอมใจตายด้วยความรู้สึกว่าถูกเจ้านายที่รักทอดทิ้ง การผลักไสชีวิตที่ฝากความหวังไว้กับเรา ถือเป็นบาปกรรมที่สร้างบาดแผลในใจให้แก่สัตว์อย่างรุนแรง
2. ผลแห่งกรรมที่ตามสนอง
- ถูกลูกหลานทอดทิ้งในยามชรา: ในชาตินี้ กงกำกงเกวียนจะหมุนกลับมาหาเธออย่างแม่นยำ เมื่อเธอแก่ชราลง หรือล้มป่วยจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ลูกหลานที่เธอเคยฟูมฟักเลี้ยงดูมา จะมองว่าเธอเป็น “ภาระ” และจะนำเธอไปทิ้งไว้ที่บ้านพักคนชรา หรือปล่อยปละละเลยไม่มาเหลียวแล เพื่อให้เธอได้ลิ้มรสความรู้สึกของการถูกทิ้งอย่างโดดเดี่ยว
- ล้มป่วยหนักและไร้คนเหลียวแล: วิบากกรรมจะทำให้เธอต้องล้มป่วยด้วยโรคเรื้อรังที่ต้องใช้ระยะเวลารักษานาน แต่ที่น่าเศร้าคือ จะไม่มีญาติมิตรหรือใครเลยที่ยินดีมาช่วยดูแลหรือออกค่ารักษาพยาบาลให้ เธอต้องเผชิญกับความเจ็บปวดและรอคอยความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง เหมือนกับสัตว์เลี้ยงที่รอคอยเจ้าของมารับกลับบ้าน
- จิตใจเศร้าหมองและตายอย่างโดดเดี่ยว: บั้นปลายชีวิตของเธอจะเต็มไปด้วยความเศร้าหมองและหดหู่ (Depression) รู้สึกว่าตนเองไร้ค่า ไม่มีใครต้องการ และสุดท้ายจะต้องตายไปอย่างโดดเดี่ยว โดยไม่มีใครมาดูใจหรือเสียน้ำตาให้เลย
3. วิธีแก้ไขและข้อคิด
หลวงพ่อธัมมชโยสอนว่า การเลี้ยงสัตว์คือการรับผิดชอบชีวิตของเขาไปจนลมหายใจสุดท้าย การนำสัตว์ไปปล่อยทิ้งวัด ไม่ใช่การทำบุญ แต่เป็นการผลักภาระให้พระสงฆ์และเป็นการฆ่าสัตว์ทางอ้อม ผู้ที่เคยทำพลาด นำสุนัขหรือแมวไปปล่อยทิ้ง ต้องเร่งแก้กรรมด้วยการไปบริจาคเงินช่วยเหลือมูลนิธิสัตว์จรจัดหรือสถานสงเคราะห์สัตว์พิการ รับอุปการะสัตว์จรจัดหากมีความพร้อม และหมั่นทำบุญปล่อยสัตว์ปล่อยปลา พร้อมทั้งแผ่เมตตาอุทิศบุญขออโหสิกรรมต่อสัตว์เลี้ยงที่ตนเคยทอดทิ้ง เพื่อตัดวงจรแห่งการถูกทอดทิ้งในชีวิตตนเอง
