เมื่อเราตระหนักรู้ว่า "การเกิดเป็นมนุษย์เป็นของยากยิ่ง" (ดังอุปมาเต่าตาบอด) ความจริงประการต่อมาที่ต้องพิจารณาคู่กันคือ "ชีวิตมนุษย์เป็นของสั้น สั้นนัก สั้นเหมือนหยาดน้ำค้างยามเช้า" คนจำนวนมากมักประมาท หลอกตัวเองว่ายังมีเวลาเหลืออีกยาวนาน จึงผัดวันประกันพรุ่งในการทำความดี ในการละเว้นความชั่ว และในการเจริญสมาธิภาวนา ในพระไตรปิฎก (อารกสูตร พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต) พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง ๗ อุปมาอุปไมยเพื่อเตือนสติให้เห็นว่า ชีวิตมนุษย์ผ่านไปรวดเร็วเพียงใด ๗ อุปมาอุปไมยแห่งความสั้นของชีวิต (อังคุตตรนิกาย สัตตกนิบาต ๒๓/๗๐) ๑. หยาดน้ำค้างบนยอดหญ้า (ตัสสพินทุ) หยาดน้ำค้างใสที่เกาะอยู่บนยอดหญ้ายามเช้า พออาทิตย์ขึ้น แสงแดดส่องมาผะเผ็ด หยาดน้ำค้างนั้นย่อมเหือดแห้งพลัน...

เป็นเวลาหลายพันปีที่สังคมมนุษย์มักย่องย่องสงครามและความรุนแรงในฐานะความกล้าหาญ แต่ในมุมมองทางจิตวิญญาณตามหลักพุทธศาสนา ความรุนแรงและการเข่นฆ่าคือความหลงผิดที่จองจำดวงจิตให้อยู่ในวงจรอันเป็นทุกข์และวิบากกรรมอันหนักหน่วง ในพระไตรปิฎก (ยุทธาชีวสูตร สุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค) มีบันทึกเหตุการณ์สำคัญเมื่อ "ยุทธาชีวะ" นายทหารอาชีพผู้เป็นหัวหน้านักรบ ได้เข้าไปทูลถามพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถึงคติเป้าหมายของนักรบที่ตายในสมรภูมิ พระพุทธพจน์ในยุทธาชีวสูตร (สังยุตตนิกาย ๑๘/๕๙๔) ยุทธาชีวะกราบทูลถามว่า: "ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์เคยได้ยินอาจารย์ทางนักรบโบราณกล่าวไว้ว่า นักรบคนใดต่อสู้ในสงคราม พยายามอุตสาหะ แล้วถูกฝ่ายตรงข้ามสังหารตายในสนามรบ เมื่อตายไปย่อมเข้าถึงความเป็นเพื่อนกับเทวดาชื่อปะระนิมมิตวสวัตดี ข้อนี้พระผู้มีพระภาคตรัสอย่างไร?" พระพุทธองค์ทรงตรัสห้ามถึง ๒ ครั้งเพราะไม่อยากให้ยุทธาชีวะเสียใจ แต่เมื่อถูกถามเป็นครั้งที่ ๓ พระพุทธองค์จึงทรงตรัสความจริงเกี่ยวกับสภาวะจิตของนักรบขณะเข่นฆ่าว่า: “ดูกรยุทธาชีวะ เมื่อนักรบพยายามต่อสู้ในสงคราม จิตของเขาถูกประทุษร้ายด้วยความคิดว่า ‘ขอสัตว์เหล่านี้จงถูกฆ่า จงถูกตัดหัว...