บทสรุปเรื่องราวกฎแห่งกรรม: กรณีศึกษา วิบากกรรมใช้ระเบิดหรือยาพิษจับปลาทำลายล้าง
กรณีศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตีแผ่กรรมหนักของการสังหารหมู่สัตว์น้ำ การใช้ระเบิดไดนาไมต์หรือเทยาพิษลงในแม่น้ำเพื่อจับปลา จะส่งผลให้ผู้กระทำต้องเกิดมาหูหนวกตาบอด หายใจไม่ออก ผิวหนังไหม้พุพอง และต้องตายอย่างอนาถาในภัยพิบัติหมู่ในทุกภพชาติ
1. มัจจุราชแห่งสายน้ำ
ในอดีตชาติ ชายคนนี้เป็นชาวประมงที่มักง่ายและโลภมาก เขาไม่พอใจกับการจับปลาด้วยวิธีปกติเพราะได้ปลาน้อยและช้า เขาจึงหันมาใช้วิธีการทำลายล้าง โดยการ “โยนระเบิดไดนาไมต์” ลงไปในแม่น้ำ หรือ “เทสารพิษสารเคมี” ลงในแหล่งน้ำ แรงระเบิดและยาพิษทำให้ปลาเล็กปลาน้อย สัตว์น้ำ และไข่ปลาที่ไม่ได้ขนาด ต้องตายเรียบเป็นเบือลอยเกลื่อนผิวน้ำนับหมื่นนับแสนตัว การใช้อาวุธทำลายล้างเพื่อสังหารหมู่สิ่งมีชีวิตอย่างไร้ความปรานี ถือเป็นมหันตโทษแห่งกรรมปาณาติบาตที่สร้างแรงอาฆาตพยาบาทอย่างมหาศาล
2. ผลแห่งกรรมที่ตามสนอง
- มหานรกขุมที่ 1 (สัญชีวนรก): ทันทีที่ตาย กายละเอียดถูกดูดลงสู่มหานรกขุม 1 เขาถูกนายนิรยบาลจับโยนลงในสระน้ำกรดสีดำเดือดปุดๆ และถูกฝนหอกฝนดาบตกลงมาเสียบร่างระเบิดแตกกระจายตายอย่างทรมาน ตายแล้วฟื้นขึ้นมาถูกระเบิดร่างและแช่น้ำกรดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อชดใช้กรรมที่โยนระเบิดใส่ปลา
- เกิดมาหูหนวก ตาบอด และผิวหนังไหม้พุพอง: เมื่อพ้นกรรมมาเกิดเป็นมนุษย์ แรงระเบิดในอดีตชาติจะส่งผลทำลายโสตประสาทและดวงตาของเขา เขาจะเกิดมา “หูหนวกและตาบอด” ตั้งแต่กำเนิด และวิบากกรรมจากยาพิษจะทำให้เขาเป็นโรคผิวหนังร้ายแรง ผิวพรรณเน่าเปื่อย ไหม้พุพอง และปวดแสบปวดร้อนตลอดเวลา
- ตายโหงหมู่ หายใจไม่ออก (Mass Disaster): บั้นปลายชีวิตของเขาจะพบจุดจบที่น่าสะพรึงกลัว เขาจะตกอยู่ในเหตุการณ์ “ภัยพิบัติหมู่” หรืออุบัติเหตุร้ายแรง เช่น ตึกถล่ม หรือจมน้ำตาย เขาจะถูกทับจนกระดูกแหลกเหลว ขาดอากาศหายใจ ดิ้นทุรนทุรายตายอย่างทุกข์ทรมาน (Suffocation) เหมือนปลาที่โดนระเบิดและโดนยาพิษขาดใจตายในน้ำ
3. วิธีแก้ไขและข้อคิด
หลวงพ่อธัมมชโยสอนเตือนสติว่า การจับสัตว์เพื่อดำรงชีพก็เป็นบาปอยู่แล้ว แต่การใช้วิธีทำลายล้างเพื่อสังหารหมู่สัตว์นับแสนตัว เป็นบาปกรรมที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าจะจินตนาการได้ แรงอาฆาตของสัตว์เหล่านั้นจะรวมตัวกันเป็นระเบิดเวลาทำลายชีวิตผู้กระทำ ผู้ที่เคยประกอบอาชีพประมง ใช้ระเบิด ใช้ไฟฟ้าช็อตปลา หรือวางยาพิษสัตว์ ต้องเลิกอาชีพนี้เด็ดขาด สมาทานศีลข้อ 1 และเร่งทำบุญใหญ่ด้วยการ “ปล่อยปลา ปล่อยสัตว์น้ำ” จำนวนมากๆ อย่างสม่ำเสมอ เพื่อต่อลมหายใจให้สัตว์ และอุทิศบุญขออโหสิกรรมต่อสรรพสัตว์ที่ตนเคยพรากชีวิต เพื่อหวังให้บุญนี้ไปเจือจางวิบากกรรมตายโหงหมู่ให้เบาบางลง
