วิธีปฏิบัติธรรม

สมาธิเปลี่ยนนิสัยคนได้จริงแต่ต้องทำอย่างสม่ำเสมอ ใจมีนิสัยเดิมๆ ฝังอยู่ต้องใช้สมาธิขัดเกลาไปเรื่อยๆ จนนิสัยไม่ดีเบาบางลงแล้วนิสัยดีจะค่อยๆ เกิดขึ้นมาแทน สมาธิเป็นเหมือนไฟส่องทางทำให้รู้เห็นตัวเองชัดขึ้น ไม่ใช่เสกอะไรให้ได้แต่ทำให้เห็นตัวเองแล้วเปลี่ยนแปลง

จิตของผู้ที่เข้าถึงธรรมกายแล้วสามารถส่งพลังใจไปช่วยให้คนอื่นเข้าถึงธรรมกายได้ แต่ถ้าคนนั้นใจปิดไม่เชื่อไม่ศรัทธาหรือจงใจต่อต้านก็ไม่มีผลอะไร สิ่งสำคัญที่สุดคือตัวเราเองต้องทำใจให้ผ่องใสทำสมาธิอย่างสม่ำเสมอ ใจเปิดรับได้มากเท่าไหร่ก็เข้าถึงธรรมกายได้เร็วเท่านั้น

ตอนแผ่เมตตาใจสงบเพราะใจอยู่ที่เดียวไม่คิดฟุ้งซ่าน ใจจดจ่ออยู่กับการแผ่เมตตา แต่ตอนนั่งสมาธิธรรมดาใจชอบคิดไปเรื่อยเพราะยังไม่ชินกับการหยุดนิ่ง ให้พยายามอย่าบังคับใจ ดูใจไปเรื่อยๆ ใจคิดก็รู้ว่าคิด ค่อยๆ ฝึกไปใจจะค่อยๆ สงบเอง

การปลุกพระที่ถูกต้องต้องทำด้วยใจที่บริสุทธิ์ ตั้งใจนั่งสมาธิให้ใจหยุดนิ่ง ระลึกถึงพระคุณพระพุทธเจ้า ตั้งนะโม ๓ จบ แล้วอธิษฐานจิต สิ่งสำคัญที่สุดคือใจของเราเอง ถ้าใจสงบพระองค์นั้นก็มีพลัง ถ้าใจฟุ้งซ่านเต็มไปด้วยกิเลสพระองค์นั้นก็ไม่มีพลังอะไร

การนั่งสมาธิโดยไม่มีครูสอนทำได้แต่ต้องเลือกครูด้วย ครูที่สอนจะต้องมีความรู้ความเข้าใจในธรรมะที่ถูกต้อง ถ้าเลือกครูที่ดีได้ แม้จะฟังจากเทปจากหนังสือก็พอเอาไปปฏิบัติได้ แต่ตัวเราเองก็ต้องมีความเพียรและความอดทน ไม่ใช่ทำได้สักพักก็เลิก

การฟังเพลงเป็นปฏิปักษ์ต่อการทำสมาธิ เพราะทำให้ใจฟุ้งซ่านไปในอารมณ์ที่ห่างไกลจากมรรคผลนิพพาน ฟุ้งออกไปนอกตัว โดยเฉพาะเพลงทางโลกที่มีแต่เนื้อหารักๆ ใคร่ๆ ซึ่งเป็นคนละทิศทางกับการทำสมาธิเป็นตรงกันข้ามทีเดียว ควรเอาใจจดจ่อที่หนังสือหรือจรดที่ศูนย์กลางกาย