บทสรุปเรื่องราวกฎแห่งกรรม: กรณีศึกษา วิบากกรรมปล่อยน้ำเสียลงแม่น้ำและทำลายธรรมชาติ
กรณีศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตีแผ่ความมักง่ายที่ทำลายสิ่งแวดล้อม การมักง่ายปล่อยน้ำเสียหรือสารพิษลงสู่แม่น้ำลำคลอง จะส่งผลให้ผู้กระทำเกิดมาเป็นโรคผิวหนังเน่าเปื่อย ต้องดื่มกินน้ำที่ปนเปื้อน และอาศัยอยู่ในแหล่งเสื่อมโทรมทุกภพชาติ
1. มลพิษที่คร่าชีวิตสรรพสัตว์
ในอดีตชาติ ชายคนนี้เป็นเจ้าของโรงงานอุตสาหกรรมที่เห็นแก่ตัวและมักง่าย เพื่อประหยัดต้นทุนการกำจัดของเสีย เขาแอบต่อท่อ “ปล่อยสารพิษและน้ำเสีย” ที่เต็มไปด้วยสารเคมีลงสู่แม่น้ำสาธารณะโดยตรงอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้น้ำในแม่น้ำเน่าเหม็น ปลาและสัตว์น้ำตายเกลื่อนนับแสนตัว ชาวบ้านที่ต้องใช้น้ำอาบและดื่มกินต่างล้มป่วยเป็นโรคร้าย การทำลายแหล่งน้ำซึ่งเป็นเส้นเลือดใหญ่ของสรรพสัตว์ ถือเป็นปาณาติบาตทางอ้อมที่มีขอบเขตกว้างขวางและสร้างบาปกรรมอย่างมหาศาล
2. ผลแห่งกรรมที่ตามสนอง
- เกิดเป็นโรคผิวหนังพุพองและเน่าเปื่อย: ในชาตินี้ วิบากกรรมจะส่งผลให้เขาเกิดมามีระบบน้ำเหลืองที่ย่ำแย่ ป่วยเป็นโรคผิวหนังอักเสบเรื้อรัง เป็นแผลพุพอง มีน้ำเหลืองไหลเยิ้ม และมีกลิ่นเหม็นเน่าติดตัวตลอดเวลา (เหมือนน้ำเสียที่เขาเคยปล่อยลงแม่น้ำ) ไม่ว่าจะรักษากับหมอที่เก่งแค่ไหนก็ไม่หายขาด
- อาศัยอยู่ในแหล่งเสื่อมโทรมและมลพิษ: กรรมจะดึงดูดให้เขาต้องไปเกิดหรือใช้ชีวิตอยู่ในแหล่งสลัม แออัด หรือพื้นที่ที่มีมลพิษทางอากาศและน้ำอย่างรุนแรง เขาจะไม่มีวันได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่สะอาดบริสุทธิ์เลย
- ดื่มกินน้ำที่ปนเปื้อนสารพิษ: ในยามที่ตกต่ำที่สุด เขาจะตกอยู่ในสภาวะขาดแคลนน้ำดื่มที่สะอาด ต้องทนกระหายหรือจำใจดื่มน้ำที่สกปรกและปนเปื้อนเชื้อโรค เพื่อให้เขาได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานของชาวบ้านและสัตว์น้ำที่เขาเคยวางยาพิษ
3. วิธีแก้ไขและข้อคิด
หลวงพ่อธัมมชโยสอนว่า ธรรมชาติและแหล่งน้ำเป็นสมบัติของโลก การทำลายสิ่งแวดล้อมเพื่อประโยชน์ส่วนตน เป็นการสร้างศัตรูกับสรรพสัตว์จำนวนมหาศาล ผู้ที่เคยมักง่ายทิ้งขยะหรือปล่อยน้ำเสียลงแม่น้ำ ต้องหยุดพฤติกรรมนั้นทันที และเร่งสร้างบุญใหญ่ด้วยการถวายเครื่องกรองน้ำให้วัด ร่วมบุญขุดบ่อน้ำบาดาลในถิ่นทุรกันดาร บริจาคทุนสนับสนุนการรักษาสิ่งแวดล้อม และหมั่นปล่อยสัตว์ปล่อยปลา เพื่อนำสายน้ำแห่งบุญไปชำระล้างสารพิษในใจและวิบากกรรมที่เกาะกินชีวิตอยู่
