บทสรุปย่อเคสศึกษา: กรรมกักขังผู้อื่นให้อดอยาก สู่โรคกระเพาะทะลุและกลืนอาหารไม่ได้ บรรเทาด้วยบุญตั้งโรงทาน
หญิงสาววัย 29 ปี ป่วยเป็นโรคเบื่ออาหารขั้นรุนแรง (Severe Anorexia Nervosa) ร่วมกับโรคแผลในกระเพาะอาหารเรื้อรัง จนกระเพาะอาหารทะลุ ติดเชื้อในช่องท้องเฉียบพลัน ร่างกายผอมแห้งเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก น้ำหนักตัวลดลงเหลือเพียง 27 กิโลกรัม กลืนอาหารไม่ได้แม้แต่น้ำข้าวต้ม อาเจียนออกหมด ต้องให้สารอาหารทางหลอดเลือดดำดำรงชีวิต ตรวจดูกฎแห่งกรรมพบว่าในอดีตชาติเคยเป็นบุตรีในตระกูลขุนนางที่มีความโหดเหี้ยม มักลงโทษบ่าวรับใช้ที่ทำผิดด้วยการขังไว้ในห้องเก็บของมืดๆ และสั่งห้ามไม่ให้ใครส่งข้าวส่งน้ำ ปล่อยให้อดอาหารอยู่นานหลายวันจนบ่าวบางคนหิวโซขาดใจตาย กรรมกักขังให้อดอยากจึงส่งผลให้ตนเองกินไม่ได้และกระเพาะทะลุ แต่บรรเทาลงได้ด้วยการตั้งโรงทานเลี้ยงอาหารคนยากจน
1. ทุกขเวทนาจากความอดอยากและวิกฤตกระเพาะอาหารทะลุ
หญิงสาววัย 29 ปี ต้องเผชิญกับโรคร้ายที่ทำลายระบบย่อยอาหารอย่างรุนแรง เธอมีอาการปฏิเสธอาหาร กลืนอาหารไม่ลงอย่างรุนแรง (Severe Anorexia) ร่างกายปฏิเสธสารอาหารทุกชนิด เพียงแค่ได้กลิ่นอาหารก็จะเกิดอาการคลื่นไส้อาเจียนอย่างหนัก จนกระทั่งน้ำหนักตัวลดฮวบเหลือเพียง 27 กิโลกรัม ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครงทุกซี่ ผิวหนังแห้งกร้าน และผมร่วงเกือบหมดศีรษะ
ต่อมาเกิดอาการปวดเกร็งช่องท้องอย่างรุนแรง หน้าท้องแข็งเกร็งดั่งแผ่นกระดาน ผลการตรวจเอกซเรย์คอมพิวเตอร์พบว่าผนังกระเพาะอาหารมีแผลเน่าเปื่อยจนทะลุเป็นรูขนาดใหญ่ (Perforated Gastric Ulcer) น้ำย่อยและสารคัดหลั่งรั่วซึมเข้าสู่ช่องท้องจนเกิดภาวะเยื่อบุช่องท้องอักเสบและติดเชื้อในกระแสเลือดอย่างรุนแรง แพทย์ต้องทำการผ่าตัดเย็บปิดแผลกระเพาะอาหารฉุกเฉินและต่อสายให้อาหารเข้าสู่ลำไส้เล็กเพื่อยื้อชีวิต
2. ส่องอดีตกรรม: สั่งขังบ่าวรับใช้ให้อดข้าวอดน้ำจนขาดใจตาย
เมื่อตรวจดูสายธารแห่งวิบากกรรม พบว่าในอดีตชาติหนึ่ง เธอเคยเกิดเป็นบุตรีของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ มีนิสัยเอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย และไร้ความเมตตาปรานีต่อผู้ใต้บังคับบัญชา คราวหนึ่งมีสาวใช้คนสนิททำแจกันลายครามโบราณล้ำค่าตกแตก ด้วยความโกรธแค้นอย่างบ้าคลั่ง เธอจึงสั่งให้คนรับใช้นำตัวสาวใช้ผู้นั้นไปขังไว้ในห้องเก็บเสบียงใต้ดินที่มืดมิดและไร้หน้าต่าง
ยิ่งไปกว่านั้น เธอได้ออกคำสั่งเด็ดขาดห้ามไม่ให้ผู้ใดนำข้าว น้ำ หรืออาหารใดๆ ไปให้สาวใช้ผู้นั้นโดยเด็ดขาด สาวใช้ผู้นั้นต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหย ท้องกิ่ว แสบท้องจนต้องแทะเปลือกไม้และดื่มน้ำสกปรกบนพื้น ร้องไห้อ้อนวอนขออาหารจนเสียงแหบแห้ง แต่เธอกลับเพิกเฉย ปล่อยให้ถูกขังอดอาหารอยู่นานกว่า 7 วัน จนกระทั่งสาวใช้ผู้นั้นขาดใจตายด้วยความหิวโหยและบอบช้ำอย่างน่าอนาถ กรรมจากการสั่งกักขัง ทรมาน และลิดรอนอาหารจนผู้อื่นต้องตายด้วยความหิวโหย ถือเป็นบาปปาณาติบาตและอทินนาทานที่รุนแรง จึงส่งผลให้ระบบกระเพาะอาหารของเธอในชาติตัจจุบันต้องเน่าเปื่อย ทะลุ และร่างกายปฏิเสธการรับอาหารเช่นเดียวกัน
3. โรงทานแห่งบุญคืนลมหายใจและพลังชีวิต
เมื่อทราบถึงมูลเหตุแห่งกรรม เธอเกิดความสลดใจอย่างยิ่งยวด ร่ำไห้ขอขมาต่อดวงวิญญาณของสาวใช้ผู้นั้น และได้ตั้งจิตแน่วแน่ว่าจะขอชดใช้บาปกรรมด้วยการ “ให้อาหารเป็นทานเพื่อรักษาชีวิต” ครอบครัวได้เป็นตัวแทนนำเงินเก็บของเธอไปจัดตั้ง “โรงทานหลวงเพื่อผู้ยากไร้” ณ ชุมชนแออัด ปรุงอาหารสุกใหม่ รสชาติอร่อย มีคุณค่าทางโภชนาการสูง แจกจ่ายให้แก่คนเร่ร่อน เด็กยากจน และผู้ใช้แรงงานวันละหลายร้อยกล่องต่อเนื่องกันเป็นเวลาหลายเดือน
นอกจากนี้ ยังได้จัดเตรียมภัตตาหารอันประณีตนุ่มนวล นำไปน้อมถวายแด่พระภิกษุสงฆ์ที่จำพรรษาในวัดป่าทุกวัน อานิสงส์แห่งการให้อาหารแก่ผู้หิวโหย ได้แผ่กระแสบุญอันอบอุ่นเข้ามาเยียวยาระบบทางเดินอาหาร แผลผ่าตัดกระเพาะอาหารสมานตัวอย่างรวดเร็ว อาการคลื่นไส้ปฏิเสธอาหารหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ เธอเริ่มสามารถดื่มน้ำข้าวต้มและรับประทานอาหารอ่อนทางปากได้ ร่างกายเริ่มดูดซึมสารอาหาร น้ำหนักตัวค่อยๆ เพิ่มขึ้นสู่เกณฑ์ปกติ ใบหน้ากลับมามีเลือดฝาดสดใส รอดพ้นจากความตายและหันมาสร้างบารมีในร่มเงาพระพุทธศาสนาอย่างมั่นคง
