Case Study พังผืดในปอด: โบกปูนปิดโพรงไม้ สู่ เครื่องผลิตออกซิเจน

1. ทุกขเวทนาทางกาย: พังผืดในปอดไม่ทราบสาเหตุ ปอดแข็งกรด หายใจหอบเหนื่อย ออกซิเจนต่ำ

ผู้ป่วยชายอายุ 62 ปี ป่วยเป็นโรคพังผืดในปอดไม่ทราบสาเหตุระยะลุกลาม (Idiopathic Pulmonary Fibrosis – IPF) เนื้อเยื่อถุงลมปอดทั้งสองข้างแปรสภาพกลายเป็นพังผืดหนาเตอะและแข็งกระด้างคล้ายรังผึ้ง (Honeycomb Lung) ปอดไม่สามารถขยายตัวรับออกซิเจนได้ หายใจหอบเหนื่อยรุนแรงแม้เพียงลุกนั่งหรือพูดคุย ออกซิเจนในเลือดตกต่ำวิกฤต ไอแห้งโครกครากตลอดเวลา ปลายนิ้วมือปุ้ม (Clubbing Fingers) ร่างกายซูบผอม ต้องต่อสายออกซิเจนดมตลอด 24 ชั่วโมง ดั่งมีเชือกป่านรัดแน่นรอบทรวงอกตลอดเวลา

2. บุพกรรมในอดีต: นำดินเหนียวและปูนยาปิดอุดโพรงไม้ขังฝูงนกให้ขาดใจตาย

ในอดีตชาติ เขาเป็นคนสวนในคฤหาสน์ขุนนาง เมื่อเห็นนกและกระรอกเข้ามาทำรังออกไข่ในโพรงต้นไม้ใหญ่ในสวน ด้วยความรำคาญเสียงร้องและมูลสัตว์ เขาจึงได้นำดินเหนียวผสมปูนยาและเศษหินไปโบกฉาบปิดปากโพรงไม้จนมิดชิด แน่นหนา นกแม่ลูกและลูกกระรอกแรกเกิดถูกขังอยู่ภายในโพรงที่มืดมิด ไร้อากาศหายใจ ร้องโหยหวนและค่อยๆ ขาดอากาศหายใจตายอย่างทรมานอยู่ภายในต้นไม้

• การโบกปูนปิดโพรงไม้ขังรังนก ส่งผลให้เนื้อเยื่อปอดของตนเองเกิดพังผืดหนาแข็งจนปอดขยายตัวไม่ได้
• การทำให้ลูกสัตว์ขาดอากาศหายใจตายอย่างทรมาน แปรเปลี่ยนเป็นภาวะออกซิเจนในเลือดต่ำวิกฤตและไอแห้งทรมาน
• ความใจแคบทำลายที่อยู่อาศัยของสัตว์ ทำให้ต้องทนทุกข์กับการพึ่งพาถังออกซิเจนตลอด 24 ชั่วโมง

3. การแก้ไขวิบากกรรมและอานิสงส์: ถวายเครื่องผลิตออกซิเจน ปลูกป่าไม้ใหญ่ฟื้นฟูธรรมชาติ

เมื่อตระหนักรู้ถึงวิบากกรรมอันสอดคล้องกับสิ่งที่ตนได้รับ เขาได้จัดซื้อเครื่องผลิตออกซิเจนขนาด 10 ลิตร เครื่องวัดออกซิเจนปลายนิ้ว และเครื่องพ่นละอองยาถวายแด่โรงพยาบาลสงฆ์ พร้อมทั้งร่วมเป็นประธานปลูกต้นไม้ใหญ่และฟื้นฟูป่าไม้ในวัดป่าหลายสิบไร่เพื่อสร้างออกซิเจนบริสุทธิ์

• ถวายเครื่องผลิตออกซิเจนต่อลมหายใจให้พระสงฆ์อาพาธ ส่งผลให้การแลกเปลี่ยนก๊าซในปอดดีขึ้น บรรเทาอาการเหนื่อยหอบ
• ปลูกป่าสร้างความร่มเย็นและอากาศบริสุทธิ์ ช่วยตัดรอนวิบากกรรมที่เคยปิดกั้นลมหายใจของสรรพสัตว์
• รวมใจหยุดนิ่ง ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 สูดลมหายใจแห่งบุญ กำหนดดวงแก้วใสบริสุทธิ์ละลายพังผืดในปอดให้โปร่งเบา