การปฏิบัติธรรมไม่จำเป็นต้องเริ่มต้นด้วยการรอว่า วันนี้เราจะเห็นอะไร เพราะจุดเริ่มต้นที่สำคัญกว่าคือการทำใจให้สบาย และอยู่กับสิ่งที่กำลังทำอยู่ในปัจจุบัน
เมื่อเรานั่งสมาธิอย่างสบาย ไม่เกร็ง และไม่กังวลว่าภาพจะต้องเกิดอย่างไร ใจจะค่อย ๆ มีโอกาสสงบลงเอง การไม่คอยคาดหวังประสบการณ์ในอนาคตจึงช่วยให้เราไม่เพิ่มภาระให้กับใจ
บางครั้งช่วงแรกเราอาจยังไม่รู้สึกถึงความสุขหรือความละเอียดมากนัก ก็ไม่จำเป็นต้องรีบตัดสินว่าการปฏิบัติไม่ได้ผล เพียงรักษาความสบาย ความสงบ และความสม่ำเสมอไว้ การฝึกที่ดีคือการค่อย ๆ ทำเหตุให้ถูกต้อง
วันนี้ยังไม่เห็นอะไรไม่เป็นไร ขอเพียงเราได้นั่งอย่างสบายและรักษาใจให้ดี การเดินทางภายในก็ยังดำเนินต่อไป
