การทำสมาธิไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามจนใจหนัก ตรงกันข้าม การวางใจให้เบา เย็น และสบายเป็นพื้นฐานสำคัญของการฝึก
เมื่อเรากดดันตัวเอง อยากให้ได้ผลเร็ว หรือพยายามควบคุมทุกอย่าง ใจก็ยิ่งตึง การฝึกจึงควรค่อย ๆ ผ่อนความพยายามที่เกินจำเป็นออก
เราสามารถนั่งในท่าที่สบาย วางใจอย่างเป็นธรรมชาติ และรักษาความสนใจไว้กับการภาวนาโดยไม่บังคับ เมื่อใจเบา ความสงบก็มีพื้นที่เกิดขึ้น
ความง่ายไม่ได้หมายถึงการไม่ฝึก แต่หมายถึงการฝึกโดยไม่สร้างความทุกข์เพิ่มให้ตัวเอง
สังเกตความตึงก่อน
ลองดูว่าร่างกายกำลังเกร็ง ลมหายใจกำลังถูกควบคุม หรือใจกำลังเรียกร้องผลลัพธ์หรือไม่ หากพบความตึง ให้ค่อย ๆ ผ่อนแทนที่จะต่อสู้กับมัน
ปล่อยให้ความสนใจเป็นธรรมชาติ
รักษาความรู้ตัวไว้อย่างนุ่มนวล หากใจเผลอก็กลับมาโดยไม่หงุดหงิด การกลับมาอย่างผ่อนคลายช่วยให้ฝึกได้ต่อเนื่องมากกว่าการบังคับตัวเอง
ใจเบาไม่ได้แปลว่าไม่จริงจัง
การฝึกอย่างสบายยังคงมีความเพียรและความสม่ำเสมอได้ เป้าหมายคือการลดความพยายามที่ไม่จำเป็น พร้อมรักษาสติและความต่อเนื่องของการปฏิบัติ
