การฝึกใจไม่จำเป็นต้องรอเวลาที่สมบูรณ์แบบ เพราะทุกขณะที่เรารู้ตัวและกลับมาอยู่กับสิ่งที่กำลังทำ ล้วนเป็นโอกาสของการฝึก เมื่อใจออกไปคิดเรื่องอดีตหรือกังวลเรื่องอนาคต เราสามารถกลับมาสู่ปัจจุบันอย่างสบาย ๆ
รู้ว่าใจไป แล้วพากลับมา
สิ่งสำคัญไม่ใช่การทำให้ใจไม่เผลอ แต่คือการรู้ตัวเมื่อเผลอ การรู้ตัวเพียงครั้งเดียวก็เป็นจุดเริ่มต้นของการกลับมา เมื่อกลับมาได้แล้วก็ไม่ต้องตำหนิตัวเอง
ปัจจุบันคือสิ่งที่กำลังฝึก
ระหว่างการนั่งสมาธิ เราอาจใช้ลมหายใจ คำภาวนา หรือความรู้สึกที่สงบเป็นเครื่องช่วยประคองใจ เมื่อรู้ว่าใจออกไปแล้ว ก็กลับมาที่เครื่องระลึกนั้นอย่างนุ่มนวล
ฝึกในชีวิตประจำวัน
การฝึกไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะเวลานั่งสมาธิ ระหว่างเดิน กิน ทำงาน หรือพูดคุย เราสามารถรู้กาย รู้ใจ และทำสิ่งตรงหน้าให้เต็มที่ การกลับมาอยู่กับปัจจุบันบ่อย ๆ จะทำให้ใจมีความมั่นคงขึ้น
ข้อคิดสำหรับการฝึก
- รู้ตัวเมื่อใจหลุดจากปัจจุบัน
- กลับมาโดยไม่ตำหนิตัวเอง
- ใช้สิ่งที่กำลังทำเป็นเครื่องฝึกสติ
- ฝึกอย่างสม่ำเสมอในชีวิตประจำวัน
ทุกครั้งที่เรารู้ตัวและกลับมา คือหนึ่งก้าวของการฝึก ใจจึงไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์ก่อนจึงจะเริ่มได้ เพียงกลับมาอย่างสบายและทำซ้ำไปเรื่อย ๆ ความมั่นคงภายในจะค่อย ๆ เติบโต
