บทสรุปเรื่องราวกฎแห่งกรรม: กรณีศึกษา วิบากกรรมปลอมปนอาหารและขายอาหารหมดอายุ/มีสารพิษ
กรณีศึกษาจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ตีแผ่กรรมหนักของพ่อค้าแม่ค้าที่ขาดจิตสำนึก ผู้ที่มักง่ายใส่สารพิษ สารเคมีอันตราย หรือนำอาหารหมดอายุเน่าเสียมาหลอกขายให้ผู้บริโภค จะส่งผลให้ตกนรกขุมลึก เกิดมาป่วยเป็นโรคทางเดินอาหารขั้นรุนแรง กินอะไรไม่ได้ และต้องอดอยากหิวโหยในทุกภพชาติ
1. พ่อค้าหน้าเลือดผู้ส่งมอบยาพิษ
ในอดีตชาติ ชายคนนี้เป็นพ่อค้าขายอาหารและวัตถุดิบรายใหญ่ที่มีความโลภครอบงำอย่างหนัก เพื่อลดต้นทุนและเพิ่มกำไรให้ได้มากที่สุด เขาจึงใช้วิธีสกปรก “นำอาหารที่เน่าเสียหรือหมดอายุมาฟอกสีและปรุงแต่งกลิ่นใหม่” เพื่อหลอกขายให้ลูกค้า ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจงใจ “ใส่สารเคมีอันตราย สารกันบูด สารฟอกขาว หรือยาฆ่าแมลง” ปริมาณมหาศาลลงในอาหาร เพื่อให้ดูสดใหม่และเก็บได้นาน โดยไม่สนว่าคนที่กินเข้าไปจะล้มป่วย เป็นโรคมะเร็ง หรือเสียชีวิต การนำของมีพิษหรือของเสียมาหลอกขายให้เพื่อนมนุษย์กิน เป็นกรรมอทินนาทาน (หลอกลวงต้มตุ๋น) และปาณาติบาต (ทำร้ายสุขภาพและชีวิตผู้อื่น) ที่ผสมผสานกันอย่างโหดร้ายที่สุด
2. ผลแห่งกรรมที่ตามสนอง
- มหานรกขุมที่ 1 และ 4 (สัญชีวและโรรุวนรก): ทันทีที่ตาย กายละเอียดถูกดึงดูดลงสู่มหานรก เขาถูกนายนิรยบาลจับมัดแล้วง้างปาก บังคับให้ “กลืนกินน้ำกรดเดือดจัด ถ่านไฟแดง และหนอนเน่าเหม็น” ลงไปในท้อง อวัยวะภายในของเขาถูกกัดกร่อนจนขาดกระจุย เขาต้องดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส ตายแล้วฟื้นขึ้นมาถูกบังคับให้กินของสกปรกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยาวนานนับกัป
- ป่วยเป็นโรคระบบทางเดินอาหารขั้นวิกฤต: เมื่อเศษกรรมเบาบางจนมาเกิดเป็นมนุษย์ วิบากกรรมจะทำลายระบบย่อยอาหารของเขาทั้งหมด เขาจะเกิดมาพร้อมกับ “โรคภูมิแพ้อาหารอย่างรุนแรง โรคลำไส้เน่า หรือโรคมะเร็งกระเพาะอาหาร” ไม่ว่าเขาจะพยายามกินอาหารที่ดีแค่ไหน ร่างกายก็จะต่อต้านและอาเจียนออกมาจนหมด
- มีอาหารอยู่ตรงหน้า แต่กินไม่ได้ (ความอดอยากท่ามกลางความมั่งคั่ง): กงกำกงเกวียนแห่งความหิวโหยจะตามหลอกหลอน แม้เขาจะเกิดมาร่ำรวยและมีอาหารราคาแพงกองอยู่ตรงหน้า เขาก็ “ไม่สามารถกลืนกินมันลงไปได้” ต้องทนทุกข์ทรมานจากความหิวโหย แสบท้อง และขาดสารอาหารอย่างหนัก ค่อยๆ ตายอย่างช้าๆ สมกับความเจ็บปวดที่เขาเคยมอบให้ผู้บริโภค
3. วิธีแก้ไขและข้อคิด
หลวงพ่อธัมมชโยเตือนสติว่า “อาหารที่เจือปนยาพิษเพื่อแลกกับเงินทอง คือยาพิษที่ผู้ขายต้องกลืนกินเองในปรโลก” การทำธุรกิจอาหารโดยขาดจรรยาบรรณ เอาเปรียบผู้บริโภค เป็นบาปกรรมที่ทำลายชีวิตคนอย่างเงียบๆ ผู้ที่กำลังทำธุรกิจร้านอาหารหรือขายวัตถุดิบ ต้องซื่อสัตย์และรักษาคุณภาพอย่างเคร่งครัด หากเคยทำพลาด นำของเสียหรือสารเคมีอันตรายไปหลอกขาย ต้องเลิกพฤติกรรมนี้เด็ดขาด สมาทานศีลอย่างเคร่งครัด และต้องเร่งแก้ไขด้วยการ “ตั้งโรงทานทำอาหารเจหรืออาหารที่สะอาดบริสุทธิ์แจกฟรี ถวายภัตตาหารอันประณีตแด่คณะสงฆ์ และบริจาคยารักษาโรคกระเพาะ” เพื่อหวังให้บุญจากการมอบความสะอาดปลอดภัยนี้ ไปช่วยล้างพิษในวิบากกรรมของตนเอง
