วิธีปฏิบัติธรรม

การรักษาศีลมากๆ ทำให้กายวาจาใจสงบดีเท่านั้น แต่จะให้เห็นดวงศีลนี่ไม่ได้ ดวงศีลเป็นศีลเห็นไม่ใช่ศีลรู้ เป็นศีลในกัมมัฏฐาน ถ้าตั้งใจฝึกสมาธิแล้ววางใจให้ถูกส่วนตรงศูนย์กลางกาย ก็จะสามารถเห็นดวงศีลได้ ใครที่คิดจะทำความดีอย่างอื่นโดยไม่นั่งสมาธิแล้วจะให้เห็นศีล ไม่มีทางหรอก

การจะเข้าถึงธรรมกายได้ต้องมีใจหยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายให้พร้อม ทั้งเห็นจำคิดรู้ ส่วนดวงปฐมมรรคเอามากรองใจให้ใส เหมือนน้ำในโอ่งที่ขุ่นต้องกรองผ่านอิฐหักกรวดทรายถ่านให้ใส คนเราก็เหมือนกันเอาดวงปฐมมรรคมากรองใจให้นิ่งใสขึ้นเป็นลำดับ

ถ้าเราฝึกใหม่บางวันประคองใจถูกส่วนก็ได้ปั๊บ บางวันประคองใจไม่ถูกส่วนเพราะเหนื่อยเพลียอิ่มหิวหรือยังไม่ชำนาญ วันนั้นบางทีก็ไม่เห็น แต่ไม่เห็นไม่ได้หมายความว่าไม่มี มีอยู่ในตัวนั่นแหละ แต่ยังไม่เห็นเพราะใจไม่สงบ ค่อยๆ ฝึกให้ชำนาญไป อีกหน่อยก็จะเห็นชัดทั้งวันทั้งคืนเอง

นอกจากฐานที่ ๑ ถึงฐานที่ ๗ แล้วยังมีฐานอื่นอีกเยอะแยะ แต่ใช้ได้ไม่ดี มีบางคนฝึกสมาธิกำหนดเอากล้ามเนื้อหัวใจเป็นฐาน ได้แต่ไม่ดี บางคนทางญี่ปุ่นหรือจีนกำหนดมีฐานที่ ๘ ต่ำกว่าสะดือลงไป ๒ นิ้ว ก็ไม่ได้ดีเท่าที่ควร เอาแค่ ๗ ฐานก็พอแล้ว

เด็กที่นั่งสมาธิเห็นองค์พระหรือดวงแก้วชัดจะเป็นผลดีหลายอย่าง คือไม่เป็นคนเจ้าอารมณ์ มีเหตุผล ตัวเป็นเด็กแต่ใจเป็นผู้ใหญ่ ความจำดีเพราะไม่มีเรื่องฟุ้งซ่านมารบกวน สิ่งไม่ดีจะหลุดออกจากใจ เขาจะเป็นเด็กที่อยู่ในโอวาทและตั้งใจเรียน

ในพระไตรปิฎกไม่ได้เขียนรายละเอียดวิธีปฏิบัติสมาธิเอาไว้ ทั้งๆ ที่มีอยู่ ๔๐ วิธี เพราะขณะเริ่มบันทึกพระไตรปิฎกมีพระอรหันต์อยู่มากมายเต็มบ้านเต็มเมือง พอพูดถึงสมาธิธรรมกายนี้ใครๆ ก็รู้จัก ท่านจึงเห็นว่าไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง รายละเอียดจึงถูกละกันไป