ความสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รัก ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ สมาชิกในครอบครัว หรือสัตว์เลี้ยงแสนรัก คือหนึ่งในบททดสอบความเจ็บปวดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิตมนุษย์ พระพุทธองค์ทรงสอนว่าความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักเป็นทุกข์ธรรมดา แต่สติและธรรมะจะช่วยประคองใจให้เราผ่านพ้นมรสุมนี้ไปได้
1. ยอมรับความจริงด้วยความเข้าใจ
ความเกิด ความแก่ ความเจ็บ และความตาย เป็นธรรมดาของสังขาร ไม่มีใครบังคับให้อยู่คงทนได้ตลอดไป การกตัญญูและสร้างบุญกุศลอุทิศไปให้ ย่อมมีประโยชน์มากกว่าการจมอยู่กับความเศร้าโศกเสียน้ำตา
2. เปลี่ยนความเศร้าเป็น “อานิสงส์แห่งบุญกุศล”
ทำบุญ ถวายสังฆทาน รักษาศีล และนั่งสมาธิ แล้วน้อมจิตอุทิศบุญกุศลทั้งหมดส่งไปให้แก่ผู้อันเป็นที่รักที่ลับล่วงไปแล้ว บุญนี้จะกลายเป็นสิ่งเดินทางไปช่วยเหลือและสร้างความสุขให้แก่เขาในภพภูมิที่ดี
