คำว่า “ธรรมกาย” (Dhammakaya) มีปรากฏอยู่ในพระไตรปิฎก หมายถึง “กายแห่งการบรรลุธรรม” หรือกายสิทธิ์ภายในตัวของมนุษย์ทุกคน สมาธิวิชชาธรรมกายคือการฝึกจิตให้หยุดนิ่งเข้าถึงความเป็นจริงภายใน
หัวใจสำคัญของการฝึกวิชชาธรรมกาย
หลักการสั้นๆ แต่ลึกซึ้งคือ “หยุดเป็นตัวสำเร็จ” — การหยุดใจให้นิ่งเฉย ณ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ โดยไม่ส่งใจออกนอกตัว ไม่เข้าข้างข้างหลัง ไม่เข้าข้างซ้ายขวา แต่ปักใจนิ่งอยู่กลางลำตัวอย่างเบาสบาย
องค์ประกอบ ๓ ประการของการฝึก
- ปรับร่างกาย (Physical Alignment): นั่งขัดสมาธิ ขาขวาทับขาซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นิ้วชี้ขวาจรดนิ้วหัวแม่มือซ้าย ตั้งกายตรงแต่ไม่เกร็ง
- ปรับลมหายใจ (Breath Flow): ปล่อยลมหายใจเป็นธรรมชาติ ไม่บังคับสั้นยาว
- ปรับจิตใจ (Mental Focus): นึกถึงบริกรรมนิมิต (ดวงแก้วใสหรือองค์พระใส) พร้อมระลึกบริกรรมภาวนา “สัมมาอะระหัง” เบาๆ ในใจ
