ใจของเรามีธรรมชาติที่จะคิดถึงอดีต กังวลอนาคต และไหลตามเรื่องต่าง ๆ ได้ง่าย การกลับมารู้ลมหายใจไม่ใช่การบังคับให้ใจหยุดคิด แต่เป็นการมีจุดพักให้ใจกลับมาอยู่กับปัจจุบัน
ไม่ต้องห้ามความคิด
เมื่อรู้ว่าใจคิด ก็เพียงรู้ว่าใจคิด ไม่ต้องโกรธ ไม่ต้องไล่ความคิด และไม่ต้องสร้างเรื่องต่อจากความคิดนั้น
ลมหายใจเป็นที่พัก
รู้ลมหายใจเข้า รู้ลมหายใจออกอย่างสบาย ๆ หากใจเผลอ ก็กลับมารู้ใหม่ การกลับมาแต่ละครั้งคือการฝึกสติ
มุมมองทางธรรม
สติไม่ได้หมายถึงการไม่มีความคิด แต่คือการรู้ทันสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น และไม่ปล่อยให้จิตถูกลากไปโดยไม่รู้ตัว
สิ่งที่ทำได้วันนี้
- หยุดวันละไม่กี่นาทีเพื่อรู้ลมหายใจ
- เมื่อใจฟุ้ง ให้กลับมารู้กายและลมหายใจ
- ไม่ตัดสินว่าตัวเองทำสมาธิได้ดีหรือไม่
- ฝึกกลับมาใหม่อย่างอ่อนโยน
หนึ่งสิ่งดี ๆ วันนี้
หายใจอย่างรู้ตัวสักสามรอบ และอยู่กับปัจจุบันให้เต็มที่
กลับมาใหม่ในวันพรุ่งนี้
การฝึกไม่ใช่การไม่หลงเลย แต่คือการรู้ตัวและกลับมาได้เร็วขึ้นอย่างมีเมตตา
