การช่วยเหลือผู้อื่นเป็นสิ่งงดงาม แต่การช่วยอย่างยั่งยืนต้องไม่ทำให้ใจของเราแตกสลาย เราสามารถมีเมตตาต่อคนอื่นพร้อมกับรู้จักดูแลตัวเอง
เมตตาคนอื่นโดยไม่ทอดทิ้งตัวเอง
การดูแลตัวเองไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว หากทำให้เรามีพลังพอที่จะช่วยเหลือผู้อื่นได้อย่างมีสติและไม่เกิดความคับข้องใจภายหลัง
รู้ขอบเขตของกำลังที่เรามี
เราไม่จำเป็นต้องรับทุกปัญหาไว้ทั้งหมด การช่วยเท่าที่กำลังเหมาะสมก็เป็นความดีรูปแบบหนึ่ง
มุมมองธรรมะ
เมตตาควรเดินคู่กับปัญญา เมื่อรู้จักประมาณกำลัง เราจะช่วยโดยไม่สร้างทุกข์เพิ่มให้ตัวเองหรือผู้อื่น
วันนี้ทำอะไรได้บ้าง
- ถามตัวเองก่อนช่วยว่าเรามีกำลังเพียงใด
- ปฏิเสธอย่างสุภาพเมื่อเกินขอบเขต
- หาเวลาพักใจโดยไม่รู้สึกผิด
สิ่งดีหนึ่งอย่างในวันนี้
ให้เวลาตัวเองเงียบ ๆ สักช่วงหนึ่ง เพื่อกลับมารับรู้ว่าตอนนี้ใจต้องการอะไร
กลับมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
คนที่เราควรเมตตาไม่ได้มีเพียงคนอื่น แต่รวมถึงตัวเราเองด้วย ดูแลใจให้ดี แล้วค่อยส่งต่อความดีออกไป
