การปฏิบัติธรรมไม่จำเป็นต้องมีคะแนนหรือประสบการณ์พิเศษให้เรารีบคว้าไว้ ความก้าวหน้าที่มีคุณค่าอาจเป็นเพียงการที่ใจโกรธช้าลง รู้ตัวเร็วขึ้น และกลับมาสงบได้ง่ายขึ้น
อย่าวัดสมาธิจากเวลาที่นั่ง
นั่งนานไม่ใช่เครื่องรับประกันว่าสติมีกำลัง ให้ดูว่าขณะนั่งเรารู้ตัวและกลับมาได้หรือไม่
ดูผลที่เกิดกับชีวิต
ถ้าฝึกแล้วเราระงับคำพูดที่ทำร้ายคนอื่นได้เร็วขึ้น หรือรู้ทันความโกรธได้ไวขึ้น นั่นคือผลของการฝึกที่ควรเห็นคุณค่า
ไม่ต้องเปรียบเทียบกับผู้ปฏิบัติคนอื่น
แต่ละคนมีพื้นฐานและเงื่อนไขต่างกัน เปรียบเทียบมากไปทำให้เกิดความอยากและความกังวลแทนที่จะเกิดสติ
ฝึกอย่างสม่ำเสมอ
เวลาสั้นแต่ทำต่อเนื่องมีประโยชน์มากกว่าการเร่งฝึกหนักแล้วหยุดไปนาน ให้รักษาจังหวะที่ทำได้จริง
สิ่งที่ทำได้วันนี้
- นั่งสมาธิตามเวลาที่เหมาะกับตัวเอง
- ไม่ตัดสินว่าวันนี้ดีหรือแย่
- หลังนั่งให้สังเกตใจสั้น ๆ
- ระหว่างวันดูว่าเรามีสติก่อนพูดและก่อนตอบสนองหรือไม่
หนึ่งสิ่งดี ๆ วันนี้
ความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ ที่ทำให้เราเบียดเบียนตนเองและผู้อื่นน้อยลง มีค่ากว่าประสบการณ์พิเศษชั่วคราว
กลับมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
ไม่ต้องรีบไปถึงไหน เพียงรู้กาย รู้ใจ และฝึกต่ออย่างสม่ำเสมอ
