อาสาแล้วทุกข์ เพราะเรากำลังแบกความคาดหวังไว้หรือเปล่า?

เคยไหมครับ ก่อนไปลงพื้นที่เราตั้งใจไว้อย่างดี ว่าอยากให้ทุกอย่างออกมาสมบูรณ์ อยากให้คนที่เราช่วยมีความสุข อยากให้ทีมเข้าใจกัน

แต่พอถึงเวลาจริง ฝนตก ของมาไม่ครบ คนที่เราตั้งใจไปหาดันไม่อยู่ ความรู้สึกผิดหวัง ท้อแท้ ก็วิ่งเข้ามาในใจทันที

ผมเคยเป็นแบบนั้นบ่อยมากครับ จนได้เรียนรู้ว่า ความทุกข์ไม่ได้มาจากงานอาสา แต่มาจาก ความคาดหวัง ที่เราเผลอแบกไปด้วย

ธรรมะสอนเรื่อง อนิจจัง ในงานอาสา

ในทางธรรมะ พระพุทธเจ้าสอนเรื่อง อนิจจัง – ทุกสิ่งไม่เที่ยง ไม่แน่นอน การลงพื้นที่ไม่มีวันเป็นไปตามแผน 100% ได้หรอกครับ และนั่นคือธรรมชาติของมัน

ลองอาสาแบบใหม่ 3 ขั้นตอนนี้ดูนะครับ

1. ไปด้วยความตั้งใจ ไม่ใช่ความคาดหวัง
เปลี่ยนจาก “วันนี้ต้องทำให้สำเร็จ” เป็น “วันนี้เราจะทำเต็มที่ด้วยใจที่มี” แค่นี้ใจก็เบาลงครึ่งหนึ่งแล้วครับ

2. รับรู้ ไม่ตัดสิน
เมื่ออะไรไม่เป็นไปตามแผน ให้ลองหยุดแล้วบอกตัวเองว่า “อ้อ ตอนนี้กำลังรู้สึกผิดหวังนะ” แค่รับรู้ ไม่ต้องรีบไปตัดสินว่าดีหรือไม่ดี

3. ขอบคุณบทเรียนที่ได้กลับมา
ทุกครั้งที่แผนพัง คือธรรมะมาสอนเราเรื่องการปล่อยวางครับ ขอบคุณมัน แล้วเราจะเก่งขึ้นอีกนิด

การเป็นอาสาที่มีความสุข ไม่ใช่การทำให้ทุกอย่างสำเร็จ แต่คือการเรียนรู้ที่จะวางใจให้เป็น ท่ามกลางความไม่สำเร็จนั้นแหละครับ

คุณล่ะครับ เคยแบกความคาดหวังอะไรไปลงพื้นที่บ้าง? มาแบ่งปันกันในคอมเมนต์ได้เลยนะครับ