ในการฝึกสมาธิวิชชาธรรมกาย การเรียนรู้ตำแหน่งของ “ฐานที่ ๖” ถือเป็นขั้นตอนสำคัญทางเทคนิค เพราะฐานที่ ๖ คือจุดจอดของใจและเป็นทางผ่านหลักก่อนที่ใจจะยกขึ้นสู่ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗
ตำแหน่งของฐานที่ ๖ อยู่ตรงไหน?
ตำแหน่งของฐานที่ ๖ คือจุดตัดกันของแนวสมมติ ๒ สาย ภายในท้อง คือ เส้นลากจากสะดือตรงไปข้างหลัง และเส้นลากจากข้างขวาไปข้างซ้าย จุดตัดตรงระดับสะดือนี้คือ “ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๖”
ความสำคัญของฐานที่ ๖ ต่อการวางใจ
- เป็นจุดปรับความละเอียดของใจ: เมื่อนำใจมาหยุดนิ่งที่ฐานที่ ๖ ความฟุ้งซ่านจะเริ่มละลายหายไป
- เป็นทางผ่านขึ้นสู่ฐานที่ ๗: เมื่อใจหยุดนิ่ง ณ ฐานที่ ๖ จนกระทั่งใจเริ่มใสและเบาสบาย ให้ยกใจขึ้นเหนือแนวดิ่ง ๒ นิ้วมือ สู่ฐานที่ ๗
เทคนิคการฝึกสมาธิเบาๆ
- ผ่อนคลายร่างกาย: นั่งขัดสมาธิสบายๆ ทำใจให้ว่างเปล่า
- นึกดวงสว่างเบาๆ: นึกถึงองค์พระหรือดวงแก้วใสๆ บริเวณศูนย์กลางกาย นึกนุ่มนวลเหมือนขนไก่ลอยเบาๆ
- ประคองใจด้วย “สัมมาอะระหัง”: ท่องภาวนาในใจอย่างแผ่วเบาเพื่อรักษาความสงบ
