เราอาจเผลอคิด พูด หรือทำสิ่งที่ไม่ตรงกับความตั้งใจ แต่ทันทีที่รู้ตัว เราไม่จำเป็นต้องเดินต่อในทางเดิม การรู้ตัวคือประตูของการเริ่มใหม่
รู้ตัวสำคัญกว่าตำหนิตัวเอง
เมื่อเห็นว่าใจหลงไปแล้ว ไม่ต้องเสียเวลาเพิ่มด้วยการกล่าวโทษตัวเอง กลับมารู้กาย รู้ใจ และเลือกก้าวต่อไป
การกลับมาคือการฝึก
ทุกครั้งที่ใจฟุ้งซ่าน ทุกครั้งที่เผลอ และทุกครั้งที่กลับมารู้ตัว ล้วนเป็นโอกาสฝึกสติ
มุมมองทางธรรม
สติไม่ได้หมายถึงการไม่เผลอเลย แต่คือความสามารถในการรู้ว่าเผลอ และกลับมาอยู่กับปัจจุบัน
สิ่งที่ทำได้วันนี้
- เมื่อรู้ตัวว่าใจไหลไป ให้หยุดหนึ่งลมหายใจ
- ไม่เพิ่มคำตำหนิให้กับความผิดพลาด
- เลือกการกระทำที่ดีหนึ่งอย่างเป็นก้าวถัดไป
สิ่งดีหนึ่งอย่างวันนี้
การเริ่มใหม่ไม่ได้รอวันพรุ่งนี้ เราเริ่มได้ทันทีที่รู้ตัว
กลับมาใหม่ในวันพรุ่งนี้
เดินต่อด้วยสติทีละก้าว และจำไว้ว่าการกลับมารู้ตัวคือความก้าวหน้า
