บางเรื่องต้องใช้ความพยายาม แต่เมื่อทำส่วนของเราเต็มที่แล้ว การวางใจลงบ้างช่วยให้เราไม่เพิ่มทุกข์ให้ตัวเอง
แยกสิ่งที่ควบคุมได้
เราควบคุมความตั้งใจและการกระทำของเราได้ แต่ไม่สามารถควบคุมทุกผลลัพธ์
ทำหน้าที่ให้ครบ
วางแผน ลงมือทำ ตรวจสอบ และแก้ไขเท่าที่ทำได้
วางไม่ใช่ปล่อยปละ
การวางคือหยุดแบกสิ่งที่เกินอำนาจ ไม่ใช่หยุดรับผิดชอบ
ธรรมะมองอย่างไร
เมื่อเห็นเหตุปัจจัยตามจริง ใจจะค่อย ๆ คลายการยึดว่าทุกอย่างต้องเป็นอย่างใจ
วันนี้ทำอะไรได้บ้าง
เขียนสองรายการ: สิ่งที่ทำได้ และสิ่งที่ต้องยอมรับว่าเกินการควบคุม
หนึ่งสิ่งดี ๆ วันนี้
ทำสิ่งที่ควรทำให้ดีที่สุด แล้วพักใจจากผลลัพธ์สักช่วงหนึ่ง
กลับมาอ่านพรุ่งนี้ เพื่อฝึกความรับผิดชอบควบคู่กับความเบาใจ
