ความดีที่ต้องคอยดูว่ามีใครเห็นหรือไม่อาจทำให้ใจเหนื่อย การทำสิ่งที่ถูกต้องโดยไม่ยึดสายตาของคนอื่นทำให้ความดีเป็นอิสระขึ้น
การถูกมองเห็นไม่ใช่ตัววัดความดี
ไม่มีใครเห็นก็ไม่ได้ทำให้การช่วยเหลือหรือความสุภาพมีค่าน้อยลง
เมื่อใจรอการยอมรับ
เราจะขึ้นลงตามคำชมและคำตำหนิได้ง่าย
กลับมาที่เจตนา
ถามตัวเองว่าสิ่งที่ทำเกิดจากความเมตตาและประโยชน์จริงหรือเกิดจากความอยากให้คนชื่นชม
มุมมองทางธรรม
การรู้เท่าทันความอยากได้รับการยอมรับช่วยลดความยึดติดในภาพลักษณ์ของตัวเอง
วันนี้ทำอะไรได้บ้าง
ทำสิ่งดีหนึ่งอย่างโดยตั้งใจว่าจะไม่มีใครรู้
สิ่งดีหนึ่งอย่างในวันนี้
สังเกตใจหลังทำดีโดยไม่รอคำตอบจากใคร
กลับมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
ความดีที่ไม่ต้องมีผู้ชม คือความดีที่ใจทำได้อย่างเป็นอิสระ
