หัวใจของการนั่งสมาธิคือการฝึกให้จิตตั้งมั่นและเห็นสิ่งต่าง ๆ ตามจริง ไม่ใช่การไล่ล่าความรู้สึกสงบ หากเราอยู่กับลมหายใจอย่างพอดี สมาธิจะค่อย ๆ มีรากฐานที่มั่นคง
ตั้งใจรู้อย่างเดียวในขณะนี้
ก่อนเริ่ม ให้รู้ว่ากำลังนั่ง แล้ววางความคาดหวังเรื่องผลลัพธ์ลงชั่วคราว
รู้ลมหายใจตามธรรมชาติ
ไม่ต้องบังคับจังหวะลม เลือกจุดที่รู้ลมได้ชัด แล้วอยู่กับความรู้สึกนั้นอย่างต่อเนื่อง
เมื่อใจหนี ให้กลับอย่างอ่อนโยน
การกลับมาโดยไม่โกรธตัวเองสำคัญกว่าการพยายามไม่ให้ใจหนี เพราะการกลับมาคือการสร้างความต่อเนื่องของสติ
ความสงบเกิดขึ้นก็รู้ ไม่เกิดก็รู้
อย่ายึดความสงบเป็นเป้าหมายใหม่ เมื่อสงบให้รู้ว่าสงบ เมื่อกระสับกระส่ายให้รู้ว่ากระสับกระส่าย แล้วไม่เพิ่มความอยากเข้าไป
สิ่งที่ทำได้วันนี้
- นั่งในท่าที่สบายและตื่นตัว
- รู้ลมหายใจ 10–15 นาที
- รู้ความคิดโดยไม่ตาม
- จบการนั่งด้วยการรู้กายอย่างช้า ๆ
หนึ่งสิ่งดี ๆ วันนี้
ไม่ต้องทำสมาธิให้เก่ง เพียงทำให้การรู้ตัวชัดขึ้นทีละน้อย
กลับมาอีกครั้งในวันพรุ่งนี้
การภาวนาไม่ใช่การรีบไปถึงประสบการณ์ใด แต่คือการฝึกอยู่กับปัจจุบันด้วยสติและความเข้าใจ
