บทนำ: มะเร็งร้ายกับความมหัศจรรย์แห่งกระแสบุญ
แพทย์ในมักจะรู้สึกถึงความทรมานอย่างสาหัสสาหัสในช่วงสุดท้าย ผู้ป่วยส่วนใหญ่ต้องใช้ยาระงับปวดชนิดอื่นๆ เช่นมอร์ฟีนเพื่อการบรรเทาความเจ็บปวดของร่างกาย ทว่าความถี่การศึกษาอันหนึ่ง ผู้ป่วยระยะสุดท้ายกลับไม่มีอาการเจ็บปวดเลยเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่สามารถพูดคุยได้แยมและจากไปอย่างสงบสุข
พระเดชพระราชาภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมชโย) ได้ผ่านการสนับสนุนวิบากกรรมของชีวิต” มะเร็งที่ไม่เจ็บปวด” ณ โรงเรียนอนุบาลฝันวิทยาวิทยาเพื่อให้สาธุชนเข้าใจถึงพลานุภาพแห่งบุญกุศลที่สนับสนุน
เรื่องราวและคำถามจากกรณีศึกษาจริง
ในกรณีศึกษาได้เรียนถามหลวงพ่อถึงโยมแม่หมอตรวจวินิจฉัยในเรื่องใดระยะสุดท้ายเชื้อร้ายได้ลุกลามไปทั่วภายใน แต่สิ่งที่ทำให้เกิดโรคแก่คณะแพทย์และพยาบาลเป็นประจำคือ โยมแม่ไม่เคยบ่นปวดอีกต่อไปฉีดเพิ่มเติมฟีนมีสตูสติสัมปชัญญะเจริญเติบโตอย่างต่อเนื่องและนึกถึงบุญเสมอๆ ค่อยๆ โลกไปอย่างสงบ ดุจคนนอนหลับไปเฉยๆ
สิ่งสำคัญที่นักบวชเรียนถามหลวงพ่อดังนี้:
- เหตุใดโยมแม่จึงต้องมาป่วยเป็นระยะสุดท้ายในชาตินี้?
- กรรมใดหรือบุญใดที่ดลบันดาลให้มากเป็นพิเศษไม่มีความเจ็บปวดเหมือนความเจ็บปวดทั่วไปของผู้ป่วย?
- จิตของโยมแม่ก่อนละโลกผ่องใสและแน่นอนไปสถิต ณ พิภพภูมิใดๆ?
กฎแห่งกรรมและคำเฉลยจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
หลวงพ่อธัมชโยได้เมตตาตรวจดูด้วยญาณทัศนะและเฉลยว่าเหตุโยมแม่ต้องป่วยเป็นส่วนประกอบ เกิดจากเศษกรรมปาณาติบาตที่ชาติเคยเกิดในสังคมเกษตรกรรมได้เคยสั่งฆ่าสัตว์ทำอาหาร และเคยทำร้ายสัตว์ที่มารบกวนพืชผลทางเกษตรกรรม เศษกรรมนี้ตั้งแต่เริ่มต้นเซลล์ร่างกายจนกลายเป็นเนื้อร้าย
แต่เหตุใด“ไม่เจ็บปวด” ในที่สุดนั้นเกิดจากอานิสงส์แห่งมหาทานบารมีและจิตวิญญาณที่ห้องโถงด้วยรูปลักษณ์ของตำนานตำนานในชาตินี้โยมแม่มีหัวใจโอบอ้อมอารีชอบทำบุญถวายภัตตาหารและยารักษาโรคแก่พระภิกษุสงฆ์สามเณรในยากที่ปราศจากการเสนอชอบปล่อยสัตว์ปล่อยปลาให้ชีวิตเป็นทานกระแสบุญอันบริสุทธิ์นี้เป็นครั้งแรกหล่อเลี้ยงกายละเอียดและโอบอุ้มไตรรับความรู้สึกไว้พิจารณาในเรื่องของการที่ซึมเข้าสู่จิตใจได้
หลักธรรมและพุทธศาสนิกชนพระไตรปิฏก
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงการระงับเวทนาด้วยธรรมโอสถเสริมคิริมานนทสูตร (อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต พระไตรปิฎกเล่มที่ 24 ข้อที่ 60) ล่าสุดพระคิริมานนท์อาพาธหนัก พระองค์ทรงให้พระอานนท์ไปแสดงสัญญา 10 ประการนี้อาพาธในระงับไป
นอกจากนี้พระพุทธองค์ได้ทางเลือกถึงความสุขอันเป็นผลมาจากบุญด้วยขุททกนิกายคาถาธรรมบท (พระไตรปิฎกเล่มที่ 25 ข้อที่ 18) ว่า:
“ผู้ทำบุญนี้ไว้แล้วย่อมยินดีในโลก ละไปย่อมยินดี ย่อมยินดีในทิศทางที่เขาย่อมยินดีว่า ‘เราทำบุญไว้แล้ว’ ครันสุคติ ย่อมยินดีอย่างยิ่ง…”
บทสรุปและข้อคิดเตือนใจ
การศึกษาค้นคว้าหาข้อมูลเครื่องยืนยันในขณะที่ว่าร่างกายสังขารในวิบากกรรมเก่าบีครันจนเจ็บป่วยแต่ใจที่ผูกไว้กับบุญกุศลและสมาธิภาวนาย่อมทราบถึงจักรวาล
บุญกุศลเปรียบเหมือนเช่นแก้วและเบาะนุ่มที่คอยรองรับชีวิตในยามเจ็บป่วย การเฝ้าระวังสั่งสมบุญทุกวันทั้งการทำทานรักษาศีลและทำสมาธิหยุดใจโดยอัตโนมัติกายฐานที่ 7 จะทำให้เราปลอดภัยในยามมีชีวิตยามเจ็บป่วย และในวาระสุดท้ายของชีวิต
