บทนำ: สารพิษในโลกมนุษย์และวิบากกรรมเนื้อร้ายในร่างกาย
โรคมะเร็งเป็นหนึ่งในโรคร้ายที่คร่าชีวิตมนุษย์มากที่สุดในโลกยุคปัจจุบัน แม้ทางการแพทย์จะระบุว่าเกิดจากปัจจัยเสี่ยงต่างๆ เช่น สารเคมีก่อมะเร็ง อาหารที่มีสารพิษตกค้าง หรือมลภาวะ แต่ในมิติของกฎแห่งกรรม พระพุทธศาสนาชี้ให้เห็นว่า สารพิษทางกายภาพเป็นเพียง “ตัวกระตุ้นภายนอก” เท่านั้น หากแต่มี วิบากกรรมจากการผลิต ค้าขาย หรือใช้สารพิษทำลายชีวิตผู้อื่นในอดีตชาติ (วิสวาณิชชาและปาณาติบาต) เป็นตัวดึงดูดให้เกิดเนื้อร้ายกัดกินอวัยวะภายใน
พระเดชพระคุณพระราชภาวนาวิสุทธิ์ (หลวงพ่อธัมมชโย) ได้เมตตาขยายความจริงอันลึกซึ้งนี้ในกรณีศึกษา “ยาพิษ…เหตุแห่งมะเร็ง” ณ โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เพื่อให้สาธุชนได้ตระหนักถึงภัยของมิจฉาวาณิชชาและหันมาประกอบสัมมาอาชีวะ
เรื่องราวและคำถามจากกรณีศึกษาจริง
เจ้าของกรณีศึกษาได้กราบเรียนถามหลวงพ่อถึงคนในครอบครัว ซึ่งเป็นคนดูแลสุขภาพอย่างดียิ่ง เลือกรับประทานอาหารที่มีประโยชน์ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ และไม่สูบบุหรี่หรือดื่มสุรา แต่กลับได้รับการตรวจพบว่าเป็นโรคมะเร็งขั้นรุนแรงในอวัยวะสำคัญ และเซลล์มะเร็งได้ลุกลามอย่างรวดเร็วประดุจถูกสารพิษกัดกร่อนทำลายจากภายใน
คำถามสำคัญที่กราบขอความเมตตาให้หลวงพ่อไขความกระจ่าง:
- เหตุใดผู้ป่วยที่มีสุขภาพแข็งแรงและดูแลตนเองเป็นอย่างดี จึงต้องมาเผชิญกับโรคมะเร็งเนื้อร้ายที่ลุกลามอย่างรวดเร็วเช่นนี้?
- กรรมใดในอดีตชาติที่เกี่ยวข้องกับยาพิษและสารเคมีอันตราย ที่ดึงดูดให้เซลล์ในร่างกายกลายพันธุ์เป็นเนื้อร้าย?
- จะมีแนวทางสร้างบุญและฟื้นฟูกายใจอย่างไร เพื่อผ่อนปรนวิบากกรรมโรคมะเร็งนี้ให้ทุเลาเบาบางลง?
กฎแห่งกรรมและคำเฉลยจากโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา
หลวงพ่อธัมมชโยได้เมตตาตรวจดูด้วยญาณทัศนะและเฉลยว่า ในอดีตชาติ ผู้ป่วยเคยเกิดเป็นพ่อค้าและผู้ผลิตสารเคมียาพิษ ในชาติต่างๆ ได้เคยผลิตยาเบื่อสัตว์ ยาฆ่าแมลง และปรุงยาพิษจำหน่ายให้แก่ผู้อื่นเพื่อนำไปใช้กำจัดศัตรูพืช สัตว์ในไร่นา และใช้ในการทำลายล้างข้าศึก ทำให้สิ่งมีชีวิตจำนวนมหาศาลต้องสูดดมและกลืนกินสารพิษเข้าไป ร่างกายเน่าเปื่อย อวัยวะภายในถูกทำลาย และเสียชีวิตอย่างทรมาน
ด้วยวิบากกรรมแห่งการค้าขายและใช้ยาพิษ (วิสวาณิชชา) เมื่อรวมกับเศษกรรมปาณาติบาต เมื่อตามมาส่งผลในปัจจุบัน จึงดลบันดาลให้กระแสพิษแห่งกรรมแปรสภาพเป็นเซลล์มะเร็งที่กลายพันธุ์ กัดกร่อนและทำลายเนื้อเยื่ออวัยวะภายใน ดุจเดียวกับยาพิษที่ตนเคยส่งไปทำลายล้างร่างกายของผู้อื่นไว้ในอดีต
หลักธรรมและพุทธพจน์อ้างอิงจากพระไตรปิฎก
ในพระไตรปิฎก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงบัญญัติข้อห้ามแก่อุบาสกในการประกอบมิจฉาวาณิชชา 5 ประการ ใน วาณิชชสูตร (อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต พระไตรปิฎกเล่มที่ 22 ข้อที่ 177) ซึ่งรวมถึง วิสวาณิชชา (การค้าขายยาพิษ) ว่าเป็นมิจฉาอาชีวะที่นำพาความวิบัติและโรคร้ายมาสู่ตนเอง
นอกจากนี้ ใน จูฬกัมมวิภังคสูตร (มัชฌิมนิกาย อุปริปัณณาสก์ พระไตรปิฎกเล่มที่ 14 ข้อที่ 581) ทรงแสดงว่ากรรมจากการเบียดเบียนทำร้ายสัตว์ ย่อมทำให้เป็นผู้มีโรคมากและอายุสั้น
บทสรุปและแนวทางการดำเนินชีวิต
กรณีศึกษานี้เป็นอุทาหรณ์อันยิ่งใหญ่ให้เราเห็นว่า ยาพิษที่มนุษย์ผลิตขึ้นมาเพื่อทำร้ายผู้อื่น ไม่มีวันสูญสลายไป แต่จะย้อนกลับมาเป็นพิษร้ายในสายเลือดของตนเองข้ามภพข้ามชาติ
การแก้ไขวิบากกรรมนี้ พึงตั้งสัจจะละเว้นจากการเบียดเบียนสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ประกอบสัมมาอาชีวะ หมั่นทำบุญปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ถวายยารักษาโรคแก่พระภิกษุสงฆ์อาพาธ และเจริญสมาธิภาวนา นำใจมาหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เพื่อดึงดูดกระแสธารแห่งบุญและความสว่างไสวมากลั่นธาตุธรรมในร่างกายให้บริสุทธิ์ ชะล้างพิษร้ายแห่งกรรมให้มลายหายสูญไปในที่สุด
