ความผิดพลาดไม่จำเป็นต้องกลายเป็นคำตัดสินว่าเราเป็นคนไม่ดี สิ่งสำคัญคือเห็นความจริง ยอมรับ และลงมือแก้ส่วนที่ยังแก้ได้
ยอมรับก่อนจึงแก้ได้
การปฏิเสธความผิดทำให้เราเสียเวลา ส่วนการยอมรับทำให้เห็นทางออกเร็วขึ้น
แยกความผิดออกจากคุณค่าของตัวเอง
เราทำพลาดได้โดยไม่จำเป็นต้องสรุปว่าตัวเราไม่มีค่า
รับผิดชอบในส่วนของเรา
ขอโทษ ชดเชย หรือแก้กระบวนการที่ผิดพลาดตามสิ่งที่ทำได้จริง
มุมธรรมะ
การรู้เท่าทันความผิดและไม่ปกปิด คือจุดเริ่มต้นของการปรับปรุงตน
วันนี้ทำอะไรได้บ้าง
นึกถึงเรื่องหนึ่งที่ยังค้างใจ แล้วถามว่า “ฉันแก้อะไรได้หนึ่งอย่างตอนนี้”
สิ่งดีหนึ่งอย่างวันนี้
รับผิดชอบโดยไม่ซ้ำเติมตัวเอง
กลับมาใหม่พรุ่งนี้
คนที่ดีไม่ใช่คนที่ไม่เคยผิด แต่คือคนที่กล้ากลับมาแก้สิ่งที่ผิด
