ในการฝึกสมาธิ การนึกถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างสบายสามารถช่วยให้ใจมีที่ยึดเหนี่ยวและค่อย ๆ รวมเป็นหนึ่งมากขึ้น
สิ่งสำคัญคือไม่ทำให้การนึกกลายเป็นการเพ่งหรือบังคับ หากภาพยังไม่ชัดก็ไม่ต้องฝืน หากมีประสบการณ์แปลกใหม่เกิดขึ้นก็ไม่ต้องตื่นเต้นหรือสงสัยจนเสียสมดุล
การฝึกคือการอยู่กับความสบายและความต่อเนื่อง สิ่งที่นึกเป็นเครื่องช่วยให้ใจรวม ไม่ใช่เป้าหมายที่ต้องไล่คว้า
เมื่อใจนิ่งขึ้น ประสบการณ์ภายในอาจค่อย ๆ ละเอียดขึ้นตามธรรมชาติ สิ่งสำคัญยังคงเป็นความสบาย ความต่อเนื่อง และใจที่สมดุล
ใช้นิมิตเป็นเครื่องช่วย ไม่ใช่สิ่งให้ไล่ตาม
หากภาพหรือสิ่งที่นึกช่วยให้ใจอยู่กับการภาวนา ก็ใช้เป็นจุดช่วยอย่างพอดี ไม่ต้องพยายามทำให้ชัดขึ้นด้วยความอยาก เพราะความเร่งอาจทำให้ใจตึงและเสียความสบาย
เมื่อภาพเปลี่ยนหรือหายไป
ประสบการณ์ภายในอาจเปลี่ยนแปลงได้ จึงไม่จำเป็นต้องตกใจหรือสรุปว่าการปฏิบัติถอยหลัง เพียงกลับมาอยู่กับหลักที่กำลังฝึกอย่างเป็นกลาง
หลักง่าย ๆ ในการฝึก
นึกอย่างสบาย รู้โดยไม่เพ่ง และกลับมาฝึกอย่างต่อเนื่อง เป้าหมายของการฝึกคือการพัฒนาใจ ไม่ใช่การสะสมประสบการณ์พิเศษ
