ในการฝึกสมาธิ การนึกถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างสบายสามารถช่วยให้ใจมีที่ยึดเหนี่ยวและค่อย ๆ รวมเป็นหนึ่งมากขึ้น
สิ่งสำคัญคือไม่ทำให้การนึกกลายเป็นการเพ่งหรือการบังคับ หากภาพที่นึกยังไม่ชัดก็ไม่จำเป็นต้องฝืน และหากเกิดประสบการณ์บางอย่างขึ้นก็ไม่จำเป็นต้องรีบตื่นเต้นหรือสงสัย
หลักของการฝึกคือทำใจให้ต่อเนื่องและสบาย ใช้สิ่งที่นึกเป็นเครื่องช่วยให้ใจอยู่กับการภาวนา ไม่ใช่กลายเป็นเป้าหมายที่ต้องไขว่คว้า
เมื่อใจค่อย ๆ หยุดนิ่ง ความละเอียดของประสบการณ์ภายในก็มีโอกาสเปลี่ยนไปตามลำดับ สิ่งที่สำคัญที่สุดจึงยังคงเป็นความสบายและความต่อเนื่องของใจ
