หลวงพ่อทัตตชีโว

ธรรมกายคือกายภายในของเราที่เกิดขึ้นจากการกลั่นใจด้วยธรรม มรรคมีองค์แปดตั้งแต่สัมมาทิฏฐิจนถึงสัมมาสมาธิ พอฝึกมากเข้าจนครบได้ส่วนดีก็จะกลั่นให้เกิดเป็นธรรมกายขึ้นในตัว แล้วใช้ธรรมกายนั้นพิจารณาอริยสัจสี่ปราบกิเลสให้หมดไปตามลำดับ ธรรมกายจึงคือกายแห่งการตรัสรู้ธรรม

เวลาเห็นจุดใสๆ อย่าไปสนใจให้ลืมไปเลยเอาใจไปจรดนิ่งๆ ที่กลางท้องต่อไป ยกเว้นแต่จุดใสไปปรากฏอยู่ที่ศูนย์กลางกายพอดีถ้าอย่างนั้นก็มองที่จุดใสนิ่งๆ มองไปเรื่อยๆ ทำใจเย็นๆ อย่าตื่นเต้นเดี๋ยวก็จะดีเอง ไม่ต้องไปกลัวอะไร

เวลาเจอเสียงรบกวนทำให้ใจฟุ้งซ่านให้ใช้สโลแกนสั้นๆ คือหลบ ทน ไม่โต้ตอบ ถือว่าเป็นกรรมเก่าให้อดทนแล้วใช้ปัญญาพิจารณาแก้ไข ความอดทนคือความทนทานเป็นตบะอย่างยิ่ง ถ้าขาดความอดทนแม้มีปัญญาเท่าไหร่ก็ใช้ไม่ได้ ต้องหาวิธีแก้ไขทีละเปลาะเดินหนีไปเรื่อยจนกว่าจะพ้นปัญหา

หลวงพ่อหลวงปู่ทั้งหลายเวลาทำวัตถุมงคลท่านทำในลักษณะเป็นกุศโลบายให้คนประพฤติธรรม เวลาท่านมอบพระให้ใครท่านมักสั่งว่าให้รักษาศีลห้าอยู่เสมอ ใจก็เป็นสมาธิมองปัญหาอย่างคนมีปัญญาแล้วคิดแก้ไขผ่อนคลายออกไปได้ ใครทำตามใจจดจ่อกับองค์พระทำแต่ความดีบุญก็คุ้ม ถ้าแขวนพระแล้วผิดศีลก็ป่วยการ

หลวงพ่อวัดปากน้ำสอนว่าต้องนั่งสมาธิชนิดเอาชีวิตเป็นเดิมพัน นอกจากนั้นยังมีวิธีเพิ่มกำลังบุญคือเช้ายังไม่ได้ให้ทานอย่าเพิ่งกินข้าว วันใดยังไม่ได้รักษาศีลอย่าเพิ่งออกจากบ้าน คืนใดยังไม่ได้นั่งภาวนาอย่าเพิ่งนอน ตั้งใจทำไปเรื่อยๆ กำลังบุญรวมเต็มที่ก็เข้าถึงธรรมกายได้

ผู้ที่เข้าถึงธรรมกายขั้นต้นจะอยู่กึ่งกลางระหว่างโลกมนุษย์กับพระนิพพาน ถ้าขยันฝึกต่อไปโอกาสที่กิเลสจะหมดก็มี แต่ถ้าขี้เกียจเลิกนั่งไม่ประคองสมาธิกิเลสก็ฟูขึ้นมาตามเดิม โบราณเปรียบเหมือนเท้าขวาเหยียบนิพพานเท้าซ้ายเหยียบโลก ต้องนั่งต่อไปเรื่อยๆ อย่าถอยหลัง