การฝึกสมาธิไม่ได้อาศัยเพียงความตั้งใจในวันที่เรารู้สึกดี แต่ต้องอาศัยความสม่ำเสมอในการกลับมาฝึกครั้งแล้วครั้งเล่า
อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้การฝึกหนักขึ้นคือความอยากได้ผลมากเกินไป ยิ่งอยากเห็นผลเร็ว ใจก็ยิ่งเฝ้ารอและตรวจสอบตัวเอง จนความสบายที่ควรมีหายไป
ทางที่เรียบง่ายกว่าคือทำเหตุให้สม่ำเสมอ นั่งอย่างสบาย รักษาสติ และไม่เร่งผลลัพธ์ เมื่อทำซ้ำจนเกิดความคุ้นเคย การปฏิบัติจะค่อย ๆ กลมกลืนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ความก้าวหน้าจึงไม่ได้วัดจากประสบการณ์พิเศษเพียงครั้งเดียว แต่อยู่ที่เรากลับมาวางใจถูกได้บ่อยเพียงใด
