อุปสรรคอย่างหนึ่งของผู้เริ่มฝึกสมาธิคือความเคยชินที่จะใช้สายตาทางกายพยายามมองหาภาพภายใน จึงเผลอกดลูกนัยน์ตา ขมวดคิ้ว หรือเกร็งใบหน้าโดยไม่รู้ตัว การแก้ไม่ได้อยู่ที่การพยายามมากขึ้น แต่อยู่ที่การผ่อนคลายและเปลี่ยนวิธีวางใจ
หลับตาให้สบาย
เริ่มจากคลายกล้ามเนื้อรอบดวงตา หน้าผาก และใบหน้า ไม่ต้องกดลูกนัยน์ตาลงเพื่อมองเข้าไปในท้อง เพราะการปฏิบัติภายในใช้ความรู้สึกและการนึกอย่างสบาย ไม่ใช่การมองด้วยตาเนื้อ
ลดความอยากเห็น
ยิ่งอยากเห็นเร็ว ใจก็ยิ่งตึง เมื่อรู้ตัวว่าเกร็ง ให้หยุดความพยายามลงเล็กน้อย แล้วกลับมารู้สึกสบายที่ศูนย์กลางกาย ความคุ้นเคยจะเกิดขึ้นจากการฝึกที่ถูกวิธีและทำอย่างต่อเนื่อง
ข้อคิด: ถ้าการฝึกเริ่มตึง ให้กลับไปหาความสบายก่อน ความเบาและความผ่อนคลายเป็นพื้นฐานสำคัญของการหยุดนิ่ง
บทความนี้เป็นการเรียบเรียงเชิงสรุปจากแนวคำสอนในชุด “ง่ายแต่ลึก 2” ถ่ายทอดใหม่ ไม่ใช่การถอดคำบรรยายแบบคำต่อคำ
