ในการฝึกสมาธิ การนึกถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่งอย่างสบายสามารถช่วยให้ใจมีที่ยึดเหนี่ยวและค่อย ๆ รวมเป็นหนึ่งมากขึ้น
สิ่งสำคัญคือไม่ทำให้การนึกกลายเป็นการเพ่งหรือบังคับ หากภาพยังไม่ชัดก็ไม่ต้องฝืน หากมีประสบการณ์บางอย่างเกิดขึ้นก็ไม่ต้องตื่นเต้นหรือสงสัยจนเสียสมดุล
หลักของการฝึกคือทำใจให้ต่อเนื่องและสบาย ใช้สิ่งที่นึกเป็นเครื่องช่วยให้ใจอยู่กับการภาวนา ไม่ใช่กลายเป็นเป้าหมายที่ต้องไขว่คว้า
เมื่อใจค่อย ๆ หยุดนิ่ง รายละเอียดของประสบการณ์ภายในก็อาจเปลี่ยนไปตามลำดับ สิ่งสำคัญที่สุดยังคงเป็นความสบายและความต่อเนื่องของใจ
นึกอย่างสบาย ไม่เพ่ง
หากสิ่งที่นึกช่วยให้ใจรวม ก็ใช้เป็นจุดช่วยอย่างพอดี ไม่ต้องพยายามทำให้ภาพชัดด้วยความอยาก เพราะความพยายามเกินพอดีอาจทำให้ใจตึง
ภาพเปลี่ยนได้ ไม่ต้องกังวล
สิ่งที่เกิดขึ้นภายในอาจเปลี่ยนแปลงหรือเลือนหายได้ ไม่จำเป็นต้องรีบตีความว่าเป็นความก้าวหน้าหรือถอยหลัง เพียงรู้แล้วกลับมาฝึกอย่างเป็นกลาง
จำหลักง่าย ๆ
รู้โดยไม่เพ่ง นึกโดยไม่บังคับ และฝึกอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่เกิดขึ้นภายในเป็นเพียงส่วนหนึ่งของกระบวนการ ไม่ใช่สิ่งที่ต้องไล่ตาม
