(บทความนี้รอภาพที่เราสร้างเอง สำหรับนำมาตั้งเป็น Featured Image)
อุปสรรคใหญ่ที่สุดประการหนึ่งที่กักขังมนุษย์ไว้ไม่ให้พบกับความสุขและความสงบใจ คือ ”ความรู้สึกผิดที่จมลึกอยู่ในอดีต” (Guilt & Self-Blame) หลายคนเคยทำสิ่งผิดพลาด ตัดสินใจพลาด หรือทำเรื่องที่น่าละอายใจในอดีต แล้วไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ กลายเป็นกรงขังที่คอยลงโทษตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ทว่า คำว่า ”การให้อภัยตัวเอง” ต้องไม่ถูกใช้เป็นข้ออ้างหลอกตัวเองเพื่อหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ (Bypassing Accountability) หรือคิดเอาเองง่ายๆ ว่า *”ฉันให้อภัยตัวเองแล้ว ดังนั้นฉันไม่ต้องรับผิดชอบอะไร”*
สืบเนื่องจากกระบวนการกลับใจ 5 ขั้นตอนในบทที่ 19 การให้อภัยตนเองอย่างทรงเกียรติและถูกต้องตามหลักธรรม ต้องประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก:
3 ขั้นตอนสู่การให้อภัยตนเองที่แท้จริง
1. การยอมรับความจริงและความรับผิดชอบ (Radical Acceptance & Accountability): กล้ายอมรับกับตนเองว่า *”ฉันได้ทำสิ่งนั้นผิดพลาดไปจริงๆ”* ไม่หาเหตุผลเข้าข้างตัวเอง และหาทางชดใช้หรือแก้ไขผลกระทบนั้นเท่าที่ทำได้
2. การยุติการลงโทษตนเอง: เมื่อได้ชดใช้และสำนึกผิดแล้ว ต้องตระหนักว่า การเฆี่ยนตีตนเองด้วยความตระหนกตกใจตลอดชีวิต ไม่ได้ช่วยให้สิ่งที่ผิดพลาดในอดีตดีขึ้นมาได้
3. การตั้งสัจจะอธิษฐานสร้างความดีปัจจุบัน: นำความผิดพลาดนั้นมาเป็นบทเรียนเตือนสติ แล้วตั้งสัจจะอย่างมั่นคงว่าจะไม่กลับไปทำสิ่งนั้นอีกตลอดชีวิต (ภัทเทกรัตตสูตร — อดีตไม่ควรรำพึง อนาคตไม่ควรมุ่งหวัง อยู่กับปัจจุบันด้วยความดี)
> การให้อภัยตนเอง ไม่ใช่การบอกว่าสิ่งที่เราทำในอดีตนั้นถูก แต่คือการบอกว่า ”ฉันจะไม่ปล่อยให้ความผิดพลาดในอดีต มาทำลายโอกาสในการเป็นคนดีในปัจจุบันของฉันอีกต่อไป”
—
บทความที่เกี่ยวข้อง:
– [บทที่ 17: ยิ้มให้ความโลภในเงามืด — ทำไมคนทำผิดจึงยังคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด?](https://volunteersdelight.com/why-people-justify-taking-public-funds/)
– [บทที่ 19: ความเคารพที่ไม่ปิดตา — การสร้างระบบป้องกันโปร่งใส และทางออกสำหรับผู้กลับใจ](https://volunteersdelight.com/transparency-and-rehabilitation-in-public-funds/)
