LP-0372: คนเข้าถึงธรรมกายแล้วใช้จิตช่วยคนอื่นให้เข้าถึงธรรมกายได้ไหม
จิตของผู้ที่เข้าถึงธรรมกายแล้วสามารถส่งพลังใจไปช่วยให้คนอื่นเข้าถึงธรรมกายได้ แต่ถ้าคนนั้นใจปิดไม่เชื่อไม่ศรัทธาหรือจงใจต่อต้านก็ไม่มีผลอะไร สิ่งสำคัญที่สุดคือตัวเราเองต้องทำใจให้ผ่องใสทำสมาธิอย่างสม่ำเสมอ ใจเปิดรับได้มากเท่าไหร่ก็เข้าถึงธรรมกายได้เร็วเท่านั้น
LP-0371: นั่งสมาธิฟุ้งซ่านเสมอ แต่ถ้านั่งสงบจิตแผ่เมตตากลับสงบ
ตอนแผ่เมตตาใจสงบเพราะใจอยู่ที่เดียวไม่คิดฟุ้งซ่าน ใจจดจ่ออยู่กับการแผ่เมตตา แต่ตอนนั่งสมาธิธรรมดาใจชอบคิดไปเรื่อยเพราะยังไม่ชินกับการหยุดนิ่ง ให้พยายามอย่าบังคับใจ ดูใจไปเรื่อยๆ ใจคิดก็รู้ว่าคิด ค่อยๆ ฝึกไปใจจะค่อยๆ สงบเอง
LP-0365: ปลุกพระที่ถูกต้องเขาทำอย่างไร
การปลุกพระที่ถูกต้องต้องทำด้วยใจที่บริสุทธิ์ ตั้งใจนั่งสมาธิให้ใจหยุดนิ่ง ระลึกถึงพระคุณพระพุทธเจ้า ตั้งนะโม ๓ จบ แล้วอธิษฐานจิต สิ่งสำคัญที่สุดคือใจของเราเอง ถ้าใจสงบพระองค์นั้นก็มีพลัง ถ้าใจฟุ้งซ่านเต็มไปด้วยกิเลสพระองค์นั้นก็ไม่มีพลังอะไร
LP-0354: การนั่งสมาธิโดยไม่มีครูสอน ฟังเขาเล่าแล้วทำตามจะได้หรือไม่
การนั่งสมาธิโดยไม่มีครูสอนทำได้แต่ต้องเลือกครูด้วย ครูที่สอนจะต้องมีความรู้ความเข้าใจในธรรมะที่ถูกต้อง ถ้าเลือกครูที่ดีได้ แม้จะฟังจากเทปจากหนังสือก็พอเอาไปปฏิบัติได้ แต่ตัวเราเองก็ต้องมีความเพียรและความอดทน ไม่ใช่ทำได้สักพักก็เลิก
LP-0349: การฟังเพลงมีผลอย่างไรต่อการปฏิบัติธรรมและการท่องหนังสือสอบ
การฟังเพลงเป็นปฏิปักษ์ต่อการทำสมาธิ เพราะทำให้ใจฟุ้งซ่านไปในอารมณ์ที่ห่างไกลจากมรรคผลนิพพาน ฟุ้งออกไปนอกตัว โดยเฉพาะเพลงทางโลกที่มีแต่เนื้อหารักๆ ใคร่ๆ ซึ่งเป็นคนละทิศทางกับการทำสมาธิเป็นตรงกันข้ามทีเดียว ควรเอาใจจดจ่อที่หนังสือหรือจรดที่ศูนย์กลางกาย
LP-0348: นั่งสมาธิบางคนต้องทนนั่งหลายๆ ชั่วโมงจึงสงบ บางคนเดี๋ยวก็ได้ ทำไมแตกต่างกัน
คนที่ปกติเป็นคนไม่เจ้าอารมณ์ ไม่เอาแต่ใจตัวเอง มีเหตุผล เมื่อถึงเวลาทำสมาธิจะประคองใจให้หยุดให้นิ่งได้ง่าย ส่วนคนที่ประคองใจไม่ค่อยได้ก็รู้ไว้เถอะว่าเป็นคนเจ้าอารมณ์ เมื่อขจัดความเจ้าอารมณ์ออกไปจากใจได้ แม้แต่การนั่งสมาธิก็จะประสบผลสำเร็จโดยง่าย
